????

•Ιουνίου 11, 2018 • Σχολιάστε

WHAT A FUCK

Advertisements

Η επίσκεψη

•Μαΐου 25, 2018 • Σχολιάστε

Όταν έχεις συνηθίσει αυτόν τον επισκέπτη τον αναγνωρίζεις γρήγορα και μπορεί να φοβάσαι αλλά λιγότερο κάθε φορά … έως να μην υπάρχει άλλη φορά!!

Είναι μόνον ένα τέρας!

Το μπαλκονάκι στο Βορρά

•Μαΐου 24, 2018 • Σχολιάστε

Το σπίτι δεν διαθέτει μόνον δυτική πλευρά με ανοίγματα! Δεν δύουμε στο σπίτι μας λοιπόν! Το δωμάτιό μου κοιτάζει λίγο Ανατολή και πολύ Βορρά, δεν είναι ό,τι προτιμώ αλλά αυτό έλαχε, οπότε έτσι βολεύομαι κι εγώ. Το μπαλκόνι, δεν είναι μπαλκόνι, είναι μπαλκονάκι, μισό μέτρο πλάτος με σκάρτα τρία μέτρα μήκος. Κι αυτό δεν είναι το αρεστό αλλά θα αρκεστώ.

Τελευταία δεν με χωράνε οι τοίχοι και είπα να διαβώ την μπαλκονόπορτα και να ελέγξω αν το μπαλκονάκι θα ήταν χρήσιμο. Διαπίστωσα το γνώριμό μου, αν έχω μια ανάγκη προσαρμόζομαι σε ό,τι προσφέρεται και να μαι τώρα στο δεύτερο όροφο, στο βορινό μπαλκονάκι, στην καρεκλίτσα θαλάσσης (όχι που θα άφηνα την θάλασσα εκτός), με τον καφέ μου κατάχαμα και τις μυρωδιές από τους βασιλικούς και τις γαριφαλιές μου. Ο ήλιος δεν μου κάνει συντροφιά τα πρωινά εδώ αλλά υπάρχουν και οφέλη, δεν είμαι εκτεθειμένη στους διαβάτες του δρόμου. Βλέπετε ο βορράς βλέπει στον ακάλυπτο χώρο της μονοκατοικίας μας και παρότι ακάλυπτος, καλύπτεται με τους κήπους των γειτόνων! Πλεονέκτημα ξεχωριστό!

Ο υπολογιστής στην αγκαλιά μου και η σκέψη μου περιορισμένη σε όρια σφιχτά για να περάσει ο καιρός μετά την απώλεια. Ξέρω πως θα μείνω ακίνητη για πολύ εδώ αλλά προς το παρόν δεν με ενοχλεί αυτό. Άλλωστε μου είναι συνηθισμένο να μην μετακινούμαι εύκολα, έτσι έφτιαξα το μπαλκονάκι, το γέμισα με μυρωδιές, χρώματα και πράσινο, κάλυψα τα βλέμματα των ξένων και κούρνιασα μια χαρά.

Χωρίς τίτλο

•Μαΐου 21, 2018 • Σχολιάστε

Όλες οι ευχές του κόσμου δεν φέρνουν την Μία που χρειάζεσαι!

Να έχεις .. και Να μην έχεις

•Μαΐου 17, 2018 • Σχολιάστε

Να ακούγονται τραγούδια από μεγάφωνα

Να περπατάς ανάμεσα σε ανθρώπους σε πλατιά πεζοδρόμια με τον άνθρωπό σου

Να γυρίζεις να τον κοιτάς

Να σε κοιτάει

Να καθρεφτίζονται τα πάντα

Να έχεις … και Να μην έχεις … αναμνήσεις!

Σημάδια!

•Μαΐου 14, 2018 • Σχολιάστε

Δεν περπάταγα πάντα, αυτό προέκυψε τα τελευταία περίπου 5 χρόνια, αλλά έγινε συνήθεια και μάλιστα σοβαρή συνήθεια. Κυρίως βράδια, μετά τις 9, χειμώνα καλοκαίρι. Είναι άθληση αλλά όχι σώματος, μυαλού, σκέψης και διάθεσης. Στα περπατήματά μου συναντώ τα σημάδια μου στη μικρή μου πόλη. Μικρή πόλη! Το ίδιο φτιάχνω και σε μεγάλη πόλη, δηλαδή κάποια τετράγωνα που τα περπατάω, παραπέρα σπάνια βαδίζω. Έχω κι εκεί τη Μικρή μου Πόλη. Το οικείο με τραβάει, το άγνωστο σπάνια. Συντηρητική έως και στα βήματα πάντα. Τέλος πάντων, τα σημάδια δεν έχουν ποιότητα ανάλογα της έκτασης που καλύπτουν. Έτσι τουλάχιστον θέλω να πιστεύω. Κάθε διαδρομή μου έχει τέτοια, αλλά άλλες φορές μου μιλάνε και άλλες όχι. Ανάλογα τι η μνήμη επιλέγει κάθε βράδυ.

Τώρα τελευταία ό,τι κι αν επιλέξει δεν έχει την ένταση του παρελθόντος πάντως. Είναι σαν να συναντάω σε διάφορα σημεία τις σκέψεις που είχα κάνει, τα τηλέφωνα, τους θυμούς, τα δάκρυα, τα γέλια, τη χαρά, τα ψυχανεμίσματά μου πιο απαλά. Οι αναμνήσεις υπάρχουν αλλά χαλάρωσαν τα σχοινιά τους. Κάθε που περνάω από ένα σημάδι τέτοιο χαλαρό, σε ξεμπέρδεψα κι εσένα σκέφτομαι. Όχι, δεν έχει ικανοποίηση καμία αυτό το ξεμπέρδεμα, ούτε υποψία υπεροψίας ή θέσης ισχύος, μπα, μάλλον μια γλυκιά αδιαφορία αλλά και ώρες – ώρες ένας θυμός για την σπατάλη μου. Περνώντας σε ένα προχθές το βράδυ του ξηγήθηκα αναλόγως, χα σε έλυσα με τον καλύτερο τρόπο, του είπα. Γέλασα, γέλασε κι αυτό από εκεί μακριά που είναι τώρα πια. «Τα κορίτσια χαιρέτησαν»!!! «Τα αγόρια ψάχνουν ρόλους ακόμα»!!!

Το καλύτερο σημάδι μου όμως είμαι εγώ. Με περιφέρω αδιακόπως παντού και με αποσύρω ό,τι ώρα θέλω. Ενίοτε και άθελά μου!

Επανέρχομαι!

•Απρίλιος 24, 2018 • Σχολιάστε

Τελευταία βλέπω πολύ κινηματογράφο! Οι εικόνες με χαλαρώνουν, οι διάλογοι συνήθως μου διαφεύγουν, μένουν μόνον τα πρόσωπα, τα τοπία και οι χαρακτήρες σαν περιγράμματα. Α και ο φωτισμός! Έχω ιδιαίτερη απέχθεια στις σκοτεινές σκηνές, εμποδίζουν να βλέπω τα χαρακτηριστικά των προσώπων και τα σκηνικά των καρέ. Έχω προτίμηση στον Ευρωπαϊκό κινηματογράφο και ιδίως στον γαλλικό.

Απόψε η ταινία (χωρίς να με απασχολεί το σενάριό της, αυτό μπορώ να το φτιάξω μόνη μου) είναι γαλλική και το κυρίαρχο είναι η «παρακολούθηση» του πρωταγωνιστή ώστε η πρωταγωνίστρια να γράψει το βιβλίο της. Σκέτη κατασκοπία, με κασετόφωνο τσέπης που καταγράφει όλα τα λόγια του, τις ατάκες του, τις σκέψεις του, τις προτιμήσεις του ακόμα και τα μουγκρίσματά του, τα φτερνίσματα, τα γέλια του, τις φωνές του.

Ουάου, τι ιδέα!

Στην τσέπη σου το ηχητικό αποτύπωμα ενός ανθρώπου, ακόμα και τυχαίου και γράφεις βιβλίο. Σκληρό; Πιθανόν γιατί πρωτίστως δεν έχεις την έγκριση. Και λοιπόν; Ποιός ζητάει έγκριση για να σε κατακερματίσει; Κανείς. Το κάνουν όλοι χωρίς άδεια και με περισσό χαμόγελο στα χείλη σαν να είναι τόσο φυσιολογικό όσο το προσδοκώμενο από κάποιο αγαπητό πρόσωπο.

Η ταινία πάλι. Έχει περίεργο φως, ξασπρουλιάρικο, χωρίς χρώμα αλλά μεγάλα δωμάτια πάλλευκα, τεράστιες πόρτες με σκαλίσματα και ολόασπρα κολλαριστά πουκάμισα σε κουστούμια αυστηρά αντρικά. Τραπέζια σε ταράτσες που βλέπουν σε έναν θαμπό γαλλικό ουρανό και καθόλου κούπες με καφέ, δόξα να’χει ο Θεός. Τρελαίνομαι με αυτές τις τεράστιες κούπες καφέ που συνοδεύουν κάθε Αμερικάνικη ταινία ή τα τεραστίων διαστάσεων ποτήρια του κρασιού που αποτελούν αναπόσπαστο μέρος των χεριών των ηθοποιών λες και είναι προέκτασή τους και είναι απολύτως αναγκαία για να εκστομίσουν τις γραμμές του σεναρίου. Κάπου – κάπου κι ένα δέντρο, ένα πάρκο, ένα παγκάκι, ένας δρόμος, μια πινακίδα, ένα φυτό. Ελάχιστη μουσική ή και καθόλου, ευτυχία αυτό, δεν με αποσπά από τα σημαντικά. Τις σκηνές με τα φιλιά, ακόμα και τα γαλλικά, τις αγκαλιές, τα χάδια τις διαγράφω αμέσως από την θέασή μου. Περιττά! Όλα καταλήγουν σε χωρισμό ή θάνατο. Προσπερνάω λοιπόν, όχι για να αποφύγω το αποτέλεσμα αλλά είναι τόσο προβλέψιμα που μου αφαιρούν την ευχαρίστηση. Άλλωστε σε τι μετράνε; Άχρηστα! Σωστά;

Σπάνια πρωταγωνιστής έχει πάχος φυσιολογικό. Αυτό αναλογεί σε δευτεραγωνιστές και πιο κάτω. Άσχετα αν εγώ καρφώνομαι σ’αυτά τα πρόσωπα. Μου μοιάζουν πιο οικεία. Οι σκελετωμένοι άνθρωποι τι φωνή να’χουν;

Διάλειμμα.  Να δω λίγες σκηνές, να βρω ρυθμό. Επανέρχομαι!!!

 
Αδέσποτος Σκύλος

Μπάτε σκύλοι αλέστε

κομπάρσος

μέτριος

Πλανόδιον - Ιστορίες Μπονζάι

Ένα ιστολόγιο για το μικρό διήγημα

Πανδοχείο

ΧΑΝΙ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΕΚΛΕΚΤΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ, ΜΟΥΣΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΣΥΝΤΑΞΙΔΕΥΤΩΝ

sifiniera

φύλλο λευκό, χαρτί

Ο Αδέσποτος

★Προσοχή Δαγκώνει...

Στροβολιώτης

Μα, είναι δυνατόν να θέλεις πάλι ημερολόγιο;

τοβιβλίο.net

Διάβασέ το!

No Sense Words - Λέξεις Φυγόκεντρες

Λέξεις... Οι δικές μου λέξεις έχουν χάσει την βαρύκεντρο δύναμή τους... πάλλονται, διασκορπίζονται, χωρίς ουσία χωρίς χρώμα, αλλάζουν με τον καιρό, με τη στιγμή παίρνουν μια ιδιαίτερη μορφή, χωρίς διάρκεια...Είναι λέξεις φυγόκεντρες...

Φτερά Χήνας

Περιοδικό Φύλλο Επιλεγμένης Λογοτεχνίας

WordPress.com

WordPress.com is the best place for your personal blog or business site.