Επανέρχομαι!

Τελευταία βλέπω πολύ κινηματογράφο! Οι εικόνες με χαλαρώνουν, οι διάλογοι συνήθως μου διαφεύγουν, μένουν μόνον τα πρόσωπα, τα τοπία και οι χαρακτήρες σαν περιγράμματα. Α και ο φωτισμός! Έχω ιδιαίτερη απέχθεια στις σκοτεινές σκηνές, εμποδίζουν να βλέπω τα χαρακτηριστικά των προσώπων και τα σκηνικά των καρέ. Έχω προτίμηση στον Ευρωπαϊκό κινηματογράφο και ιδίως στον γαλλικό.

Απόψε η ταινία (χωρίς να με απασχολεί το σενάριό της, αυτό μπορώ να το φτιάξω μόνη μου) είναι γαλλική και το κυρίαρχο είναι η «παρακολούθηση» του πρωταγωνιστή ώστε η πρωταγωνίστρια να γράψει το βιβλίο της. Σκέτη κατασκοπία, με κασετόφωνο τσέπης που καταγράφει όλα τα λόγια του, τις ατάκες του, τις σκέψεις του, τις προτιμήσεις του ακόμα και τα μουγκρίσματά του, τα φτερνίσματα, τα γέλια του, τις φωνές του.

Ουάου, τι ιδέα!

Στην τσέπη σου το ηχητικό αποτύπωμα ενός ανθρώπου, ακόμα και τυχαίου και γράφεις βιβλίο. Σκληρό; Πιθανόν γιατί πρωτίστως δεν έχεις την έγκριση. Και λοιπόν; Ποιός ζητάει έγκριση για να σε κατακερματίσει; Κανείς. Το κάνουν όλοι χωρίς άδεια και με περισσό χαμόγελο στα χείλη σαν να είναι τόσο φυσιολογικό όσο το προσδοκώμενο από κάποιο αγαπητό πρόσωπο.

Η ταινία πάλι. Έχει περίεργο φως, ξασπρουλιάρικο, χωρίς χρώμα αλλά μεγάλα δωμάτια πάλλευκα, τεράστιες πόρτες με σκαλίσματα και ολόασπρα κολλαριστά πουκάμισα σε κουστούμια αυστηρά αντρικά. Τραπέζια σε ταράτσες που βλέπουν σε έναν θαμπό γαλλικό ουρανό και καθόλου κούπες με καφέ, δόξα να’χει ο Θεός. Τρελαίνομαι με αυτές τις τεράστιες κούπες καφέ που συνοδεύουν κάθε Αμερικάνικη ταινία ή τα τεραστίων διαστάσεων ποτήρια του κρασιού που αποτελούν αναπόσπαστο μέρος των χεριών των ηθοποιών λες και είναι προέκτασή τους και είναι απολύτως αναγκαία για να εκστομίσουν τις γραμμές του σεναρίου. Κάπου – κάπου κι ένα δέντρο, ένα πάρκο, ένα παγκάκι, ένας δρόμος, μια πινακίδα, ένα φυτό. Ελάχιστη μουσική ή και καθόλου, ευτυχία αυτό, δεν με αποσπά από τα σημαντικά. Τις σκηνές με τα φιλιά, ακόμα και τα γαλλικά, τις αγκαλιές, τα χάδια τις διαγράφω αμέσως από την θέασή μου. Περιττά! Όλα καταλήγουν σε χωρισμό ή θάνατο. Προσπερνάω λοιπόν, όχι για να αποφύγω το αποτέλεσμα αλλά είναι τόσο προβλέψιμα που μου αφαιρούν την ευχαρίστηση. Άλλωστε σε τι μετράνε; Άχρηστα! Σωστά;

Σπάνια πρωταγωνιστής έχει πάχος φυσιολογικό. Αυτό αναλογεί σε δευτεραγωνιστές και πιο κάτω. Άσχετα αν εγώ καρφώνομαι σ’αυτά τα πρόσωπα. Μου μοιάζουν πιο οικεία. Οι σκελετωμένοι άνθρωποι τι φωνή να’χουν;

Διάλειμμα.  Να δω λίγες σκηνές, να βρω ρυθμό. Επανέρχομαι!!!

Advertisements

~ από annia στο Απρίλιος 24, 2018.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αδέσποτος Σκύλος

Μπάτε σκύλοι αλέστε

κομπάρσος

μέτριος

Πλανόδιον - Ιστορίες Μπονζάι

Ένα ιστολόγιο για το μικρό διήγημα

Πανδοχείο

ΧΑΝΙ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΕΚΛΕΚΤΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ, ΜΟΥΣΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΣΥΝΤΑΞΙΔΕΥΤΩΝ

sifiniera

φύλλο λευκό, χαρτί

Αδέσποτος

★Προσοχή Δαγκώνει...

Στροβολιώτης

Μα, είναι δυνατόν να θέλεις πάλι ημερολόγιο;

τοβιβλίο.net

Διάβασέ το!

No Sense Words - Λέξεις Φυγόκεντρες

Λέξεις... Οι δικές μου λέξεις έχουν χάσει την βαρύκεντρο δύναμή τους... πάλλονται, διασκορπίζονται, χωρίς ουσία χωρίς χρώμα, αλλάζουν με τον καιρό, με τη στιγμή παίρνουν μια ιδιαίτερη μορφή, χωρίς διάρκεια...Είναι λέξεις φυγόκεντρες...

Φτερά Χήνας

Περιοδικό Φύλλο Επιλεγμένης Λογοτεχνίας

WordPress.com

WordPress.com is the best place for your personal blog or business site.

Αρέσει σε %d bloggers: